Thuiskomen in jezelf – Berit Bel – Blogs vol bedding, ritme en waarheid.

Een to-do lijst die verdacht veel leek op een militaire missie.Een tekst die ik vijf keer herschreef en nog steeds niet goed genoeg vond.Een stem in mijn hoofd die fluisterde: "Als het niet perfect is, waarom begin je er dan aan?"Die stem woonde jarenlang bij mij.Hij zat aan tafel bij elk project, elke beslissing, elke relatie.En hij bepaalde mijn ritme: strak, vol, gecontroleerd.Nooit spontaan. Nooit vrij.Wat niemand zag, was de eenzaamheid achter dat perfectionisme.Het stilstaan. Het niet-durven. Het eindeloos twijfelen, ook als anderen zeiden dat het goed was.Ik geloofde het pas als ik het zelf voelde, maar dat gebeurde zelden.Want de lat schoof altijd nét iets verder.Ik stelde projecten uit tot het momentum voorbij was.Ik verstuurde geen mails omdat de slotzin ‘nog niet helemaal juist’ voelde.Ik liet mijn gezicht niet zien op sociale media als het beeld niet scherp genoeg was of de tekst niet briljant klonk.Ik dacht dat ik veilig was zolang ik controle had.Maar precies daarin zat de illusie: er is geen echte veiligheid in beheersing.Controle is geen bedding.Het is een kramp. Een schijnzekerheid die voelt als grip, maar eigenlijk verstijft.En ik zie het overal terug: bij mensen met verantwoordelijkheden, met zorg, met dromen.Ze willen krachtig zijn én zacht blijven, presteren én verbinden, zorgen én stralen.Alsof het allemaal tegelijk moet.Alsof ze pas ‘goed genoeg’ zijn als ze op elk vlak uitblinken.Maar dat beeld is ingeprent. Niet ingeademd.De ommekeer bij mij kwam niet met tromgeroffel.Geen groots moment. Wel een reeks kleine verzetsdaden.Een story posten zonder make-up.Een blog publiceren zonder hem eindeloos te herschrijven.Een vrijdagavond waarop ik mijn to-do lijst negeerde en koos voor Netflix.Niet als vlucht. Maar als keuze. Omdat rust ook ruimte maakt.En langzaam groeide er iets anders: flow.Niet dat vage begrip waar ik ooit mijn wenkbrauwen bij optrok, maar een ervaring van adem, aanwezigheid en mildheid.Flow was de ochtend dat ik stilstond bij de dauw op het gras.Flow was niet méér doen, maar minder vasthouden.Flow was voelen dat ik mag leven, ook als het niet perfect is.Sinds ik dat toelaat, leef ik anders.Niet minder gedreven, maar wel zachter.Niet minder ambitieus, maar wel oprechter.En volgens onderzoek? Creatiever, helderder, veerkrachtiger.Niet omdat ik heb opgegeven. Maar omdat ik ben gaan toelaten. Er zijn. Zonder bewijzen.Dus als je dit leest, vraag ik je dit:Waar hou jij jezelf nog tegen omdat het niet perfect is?En wat zou er gebeuren als je deze week iets doet dat gewoon goed genoeg is?Laat dat de uitnodiging zijn.Geen opdracht. Geen extra to-do.Maar een fluistering van binnenuit.Net luid genoeg om je in beweging te brengen.

Hoe ik leerde opstaan met belemmerende gedachten!Wat als de stemmen in je hoofd niet de waarheid spreken, maar echo's zijn van oude patronen, doorgegeven uit liefde en angst? In deze diep persoonlijke blog neem ik je mee in mijn verhaal over innerlijke stemmen, parentificatie, de onzichtbare kracht van onze ouders en de weg naar heling. Over hoe ik, als dochter van een wolvin en een levensavonturier, leerde opstaan — met belemmerende gedachten in mijn rug, maar niet langer aan het stuur. Over hoe ik kintsugi werd: gebroken, gelijmd, en glanzend in mijn eigen verhaal.

Dit blogverhaal is een persoonlijke en emotionele reis door mijn reflectie op het leven, verteld vanuit het symbolische moment van mijn 52ste verjaardag. Een dag die ik jarenlang liever vergat, omdat hij scherpe randen had — maar die ik dit jaar eindelijk durf te omarmen.Ik deel open en kwetsbaar hoe ik ooit verstrikt raakte in een destructieve relatie met een narcistische partner, en hoe ik langzaam maar vastberaden mijn eigen stem en missie terugvond. De pijn, het isolement, het verlies van mezelf: het maakte ooit deel uit van mijn dagelijks bestaan.Maar de echte last begon al veel vroeger. De scheiding van mijn ouders, het verlies van mijn eerste grote liefde, de prestatiedruk die ik mezelf oplegde… het vormde een rugzak die mijn leven jarenlang domineerde. Ik leefde niet — ik overleefde. Tot ik, stap voor stap, leerde om mezelf te accepteren. Om echt thuis te komen in wie ik ben.Vandaag weet ik wat mijn missie is: anderen begeleiden naar hun eigen kracht — in hun leven, hun loopbaan, hun essentie. Mijn reis is er één van zelfzorg en persoonlijke groei, en ik vertel ze niet om terug te kijken, maar om vooruit te leven.Voor mij is zelfzorg niet oppervlakkig, maar iets diepgaands: het durven leven van mijn waarheid, het stellen van grenzen, het omarmen van mijn eigen menselijkheid — ook als die kwetsbaar is. Vanuit mijn ervaring als coach wil ik anderen helpen hun eigen pad van heling en kracht te bewandelen.Deze verjaardag is geen eindpunt, maar een begin. Een nieuw hoofdstuk waarin ik bewust, aanwezig en dankbaar wil leven. En daarom stel ik jou de vraag die mij het diepst raakte:Als jij terugkijkt naar wie je tien jaar geleden was — wat zou je haar willen zeggen dat ze nog niet wist?

De reis van twijfel naar vertrouwen kan lang en kronkelig zijn. Controle leek ooit de oplossing, maar het leven bracht onverwachte uitdagingen zoals een relatie met een narcist die het zelfvertrouwen ondermijnde. Coachen bracht nieuwe onzekerheden aan het licht, maar ook de mogelijkheid om deze te omarmen.Opgegroeid tussen twee uitersten, een zorgzame moeder en een avontuurlijke vader, worstelde ik met mijn identiteit. De innerlijke verdeeldheid maakte me onzeker, terwijl ik dacht dat ik moest kiezen tussen verschillende aspecten van mezelf. Beide hebben echter bijgedragen aan wie ik ben geworden.Belemmerende overtuigingen, zoals dat falen definitief is en zichtbaarheid gevaarlijk, kleurden mijn wereld. Onzekerheid en angst werkten samen om me klein te houden, tot een burn-out me dwong om te herstellen en mezelf opnieuw samen te stellen. Nu zie ik onzekerheid als een metgezel die me helpt te groeien, terwijl ik ondersteund word door mijn dierbaren en mijn eigen veerkracht.

In deze blog deel ik mijn persoonlijke verhaal over grenzen stellen, zelfzorg en emotioneel herstel. Ik vertel hoe de drang om te pleasen jarenlang als een tweede natuur in mij zat. Het was niet iets wat ik bewust koos, het was wie ik geworden was. Altijd afgestemd op de ander. Altijd rekening houdend met hun behoeften, maar zelden met die van mezelf. Die neiging werd al vroeg geboren, vanuit een kinderlijke overtuiging dat liefde iets was dat je moest verdienen. Door te zorgen. Te geven. Te verzachten.Ik neem je mee in hoe een toxische relatie mijn zelfbeeld uitwiste en me langzaam maar zeker afsloot van de mensen die écht van me hielden. Mijn herstel begon op het moment dat ik mijn stem terugvond. Dat ik voor het eerst ‘nee’ durfde te zeggen. En hoewel dat als verraad voelde, was het de enige weg naar vrijheid.Ik leerde dat zelfzorg geen luxe is. Het is noodzaak. En dat grenzen stellen geen afwijzing is, maar een daad van respect, voor mezelf en voor de relaties die me dierbaar zijn. Het afleren van pleasen is geen rechte lijn. Het is een proces van vallen, twijfelen, herstellen en doorgaan. Maar het begint wel ergens. Met één bewuste keuze. Eén kleine stap. Een zachte, maar krachtige beweging richting jezelf.Mijn verhaal is er niet om medelijden op te roepen. Maar om jou eraan te herinneren: kiezen voor jezelf is geen egoïsme.Het is de sleutel naar vrijheid. Naar echte, betekenisvolle verbindingen. En die sleutel… ligt al in jouw hand.