Thuiskomen in jezelf – Berit Bel – Blogs vol bedding, ritme en waarheid.

Er zijn weken waarin je leven er van buitenaf normaal uitziet. Je werkt. Je wandelt. Je maakt plannen. En toch knelt er iets.Niet als drama. Maar als een lichaam dat alert blijft, alsof het nog ergens op wacht.Ik merkte het aan mijn adem. Aan mijn slaap. Aan de tranen die prikten, maar die ik niet toeliet.En toen kwamen de vragen. Is dit mijn ongeduld? Mijn hechting? Ben ik degene die niet kan verdragen dat iets traag groeit?Tot ik begon te begrijpen: niet alles wat traag is, vraagt om geduld. En niet elke onrust betekent dat je moet blijven.Soms is de vraag niet of je te snel gaat maar of je hier groter wordt… of kleiner.

Er zijn momenten waarop woorden tekortschieten. Waarop de adem het enige is wat nog beweegt.Na het verlies van Django, en van al mijn gevallen engelen die door de tijd heen sporen in mij hebben achtergelaten, vond ik een nieuw soort stilte. Geen leegte, maar een zachte ruimte waarin alles wat ooit werd losgelaten nu verder leeft. In mijn adem. In mijn lichaam. In mijn vuur.Deze tekst is geen verhaal. Geen troost. Geen antwoord.Het is een adem, een fluistering van liefde zonder grens.Voor wie ooit iemand verloor en toch nog elke dag ademt.Voor wie voelt dat liefde niet eindigt, maar zich verplaatst.En voor wie opnieuw durft te ademen, zacht en echt.

Ik was altijd de harde werker. De sterke, de loyale, degene die nooit klaagde en altijd doorging. Van buiten leek het kracht, van binnen was het vaak overleven. Presteren gaf me applaus en erkenning, maar het was vluchtig, alsof ik telkens water dronk in een woestijn. Even verlicht, maar nooit verzadigd.Wetenschappers als Martin Seligman, Machteld Huber en Nossrat Peseschkian bevestigen wat ik zelf doorleefde: welzijn gaat veel verder dan prestaties. Het draait om balans tussen hoofd, hart, lichaam en ziel. Om trouw blijven aan jezelf, niet om harder je best te doen. Prestatie kan je tijdelijk overeind houden, maar welzijn brengt je echt thuis.Vandaag weet ik dat welzijn geen luxe is. Het is de bedding die je draagt, de plek waar je adem vindt, de bron die je telkens opnieuw herinnert: je bent al genoeg.In mijn nieuwe blog deel ik mijn weg van prestatie naar welzijn. En in mijn gratis webinar “Herstel & Herinneren” op dinsdag 7 oktober 2025 om 19.30u neem ik je mee in diezelfde beweging: van moeten naar mogen, van uitputting naar bedding.Misschien is dit jouw moment om de lat eindelijk neer te leggen.

Hoe grenzen stellen je vrijheid geeft: de zachte kracht van nee: Grenzen stellen is voor velen lastig. We zijn opgegroeid in een cultuur die flink zijn beloont boven trouw zijn aan onszelf. Vaak merken we pas dat onze grens overschreden is wanneer ons lichaam begint te protesteren: gespannen schouders, hoofdpijn of prikkelbaarheid. En toch… grenzen hoeven niet hard of bot te zijn. Ze kunnen zacht zijn. Helder en vriendelijk.In Cyclus 1 ontdekte Lisa hoe bevrijdend het was om een zachte nee uit te spreken. Ook Nouk en Hilde ervoeren hoe grenzen niet botsen, maar dragen. Hun verhalen tonen dat grenzen geen theoretisch idee zijn, maar een beweging die voelbaar wordt in lichaam, hart en relaties.Onderzoek van Dr. Brené Brown bevestigt dit: kwetsbaarheid en grenzen horen bij elkaar. Het zijn niet de mensen die altijd ja zeggen die de sterkste verbindingen hebben, maar juist degenen die durven aangeven waar hun grens ligt.Ikzelf heb geleerd dat een zachte nee geen afwijzing is, maar een daad van liefde voor mezelf. Elke zachte nee opent de deur naar een groot ja: ja voor rust, gezondheid, mijn dieren, mijn waarheid.Daarover gaat Cyclus 1: Herstel & Herinneren. En daarover ook mijn gratis webinar op 7 oktober 2025: Herstel & Herinneren: terug thuiskomen bij jezelf. Ontdek hoe een klein nee een groot ja kan zijn, naar jezelf, naar eerlijkere relaties, naar een leven dat klopt.

Je hoofd kan analyseren en relativeren, maar je lichaam spreekt een taal die dieper gaat. Vaak begint het met een fluistering: een druk achter je ogen, een adem die stokt, een beklemming in je maag. Signalen die we snel wegduwen omdat het leven doorgaat. Tot je lichaam besluit luider te spreken.In deze blog neem ik je mee in mijn eigen ervaring met burn-out en een verhaal van een coachee die leerde luisteren naar dat benauwende gevoel net voor een overleg. Twee voorbeelden die tonen dat je lichaam geen vijand is, maar een richtingwijzer. Wetenschappers als Huber, Peseschkian en Seligman onderbouwen wat we voelen: welzijn gaat niet over prestaties afvinken, maar over trouw blijven aan jezelf en aanwezig zijn in dit moment.Mijn overtuiging is helder: je lichaam liegt nooit. Het draagt de waarheid die je hoofd soms liever negeert.Luisteren naar je lichaam is geen luxe, het is een daad van moed. In Cyclus 1 van mijn online groeipad leer je hoe je dit kompas weer kan volgen. Op 7 oktober 2025 start er een gratis webinar, en vanaf 22 september kan je je al inschrijven om mee te stappen in die eerste beweging.