Er zijn weken waarin je leven er van buitenaf normaal uitziet. Je werkt. Je wandelt. Je maakt plannen. En toch knelt er iets.
Niet als drama. Maar als een lichaam dat alert blijft, alsof het nog ergens op wacht.
Ik merkte het aan mijn adem. Aan mijn slaap. Aan de tranen die prikten, maar die ik niet toeliet.
En toen kwamen de vragen. Is dit mijn ongeduld? Mijn hechting? Ben ik degene die niet kan verdragen dat iets traag groeit?
Tot ik begon te begrijpen: niet alles wat traag is, vraagt om geduld. En niet elke onrust betekent dat je moet blijven.
Soms is de vraag niet of je te snel gaat maar of je hier groter wordt… of kleiner.
Read more...
Er zijn momenten in een leven die niet netjes in vakjes passen. Momenten waarin verlies en begin elkaar aanraken in dezelfde adem. De voorbije weken brachten mij precies daar: in de rauwe stiltes van afscheid en in de zachte komst van een pup die zonder woorden vertelde dat het leven verder wilde ademen.
Tussen het stof van de woestijn en het ritme van een zwarte merrie zag ik hoe mijn lichaam al wist wat mijn hoofd nog niet kon begrijpen: ik was niet kapot, ik leefde gewoon in de verkeerde snelheid. En precies in die kwetsbare opening kwam Lola, alsof ze iets in mij herkende dat opnieuw mocht landen.
Dit verhaal gaat niet over perfect verwerken, maar over mens zijn. Over hoe dieren je dragen wanneer je zelf even niet weet hoe. Over hoe ademhaling, ritme, aanraking en aanwezigheid je terugroepen naar jezelf.
Misschien herken je iets. Misschien bewandel jij ook zo’n stille overgang. En misschien mag je dan, net als ik, even thuiskomen in wat nog geen woorden heeft.
Read more...
Er zijn momenten waarop woorden tekortschieten. Waarop de adem het enige is wat nog beweegt.
Na het verlies van Django, en van al mijn gevallen engelen die door de tijd heen sporen in mij hebben achtergelaten, vond ik een nieuw soort stilte. Geen leegte, maar een zachte ruimte waarin alles wat ooit werd losgelaten nu verder leeft. In mijn adem. In mijn lichaam. In mijn vuur.
Deze tekst is geen verhaal. Geen troost. Geen antwoord.
Het is een adem, een fluistering van liefde zonder grens.
Het is een adem, een fluistering van liefde zonder grens.
Voor wie ooit iemand verloor en toch nog elke dag ademt.
Voor wie voelt dat liefde niet eindigt, maar zich verplaatst.
En voor wie opnieuw durft te ademen, zacht en echt.
Read more...Voor wie voelt dat liefde niet eindigt, maar zich verplaatst.
En voor wie opnieuw durft te ademen, zacht en echt.
Er is iets met de stilte van de Ardennen. Met dat moment waarop het bereik op je telefoon verdwijnt en de enige verbinding die overblijft, die met jezelf is, en met wie echt naast je rijdt, ademt, leeft.
Tijdens een stormachtig weekend te paard, samen met mijn zus, voelde ik opnieuw hoe helend loskomen kan zijn. De regen sloeg tegen mijn wangen, de wind trok door mijn haren, en ergens tussen de modder en het ritme van de paarden vond ik iets terug wat ik lang niet meer gevoeld had: rust. Niet de oppervlakkige rust van even niets moeten, maar die diepe, lichamelijke rust die zegt: je bent hier, het is goed.
’s Avonds, op het houten bankje van onze B&B Ranch, praatten we uren. Over papa, over verlangen, over hoe we soms nog proberen te passen in oude verhalen. En terwijl buiten de storm bleef razen, voelde ik binnenin vrede.
Wetenschappers weten ondertussen wat wij intuïtief voelen: tijd in de natuur kalmeert het stresscentrum in onze hersenen en brengt het zenuwstelsel weer in balans. Misschien was dat wat er gebeurde, mijn lichaam herinnerde zich wat mijn hoofd vergeten was.
Loskomen is geen vlucht, maar een thuiskomen. Soms begint landen precies daar: tussen regen, wind, paardenhoeven en stilte.
Read more...
Ik was altijd de harde werker. De sterke, de loyale, degene die nooit klaagde en altijd doorging. Van buiten leek het kracht, van binnen was het vaak overleven.
Presteren gaf me applaus en erkenning, maar het was vluchtig, alsof ik telkens water dronk in een woestijn. Even verlicht, maar nooit verzadigd.
Wetenschappers als Martin Seligman, Machteld Huber en Nossrat Peseschkian bevestigen wat ik zelf doorleefde: welzijn gaat veel verder dan prestaties. Het draait om balans tussen hoofd, hart, lichaam en ziel. Om trouw blijven aan jezelf, niet om harder je best te doen. Prestatie kan je tijdelijk overeind houden, maar welzijn brengt je echt thuis.
Vandaag weet ik dat welzijn geen luxe is. Het is de bedding die je draagt, de plek waar je adem vindt, de bron die je telkens opnieuw herinnert: je bent al genoeg.
In mijn nieuwe blog deel ik mijn weg van prestatie naar welzijn. En in mijn gratis webinar “Herstel & Herinneren” op dinsdag 7 oktober 2025 om 19.30u neem ik je mee in diezelfde beweging: van moeten naar mogen, van uitputting naar bedding.
Misschien is dit jouw moment om de lat eindelijk neer te leggen.
Read more...
Ik weet nog hoe ik daar zat, alleen in mijn auto. Buiten reed het verkeer gewoon door, binnen zakte de grond onder me weg. Alles wat me overeind had gehouden, mijn wilskracht, mijn discipline, mijn flink zijn, was ineens op.
Wat volgde was geen rechte weg omhoog, maar een kronkelend pad vol vallen en opstaan, moedeloosheid en kleine succesjes. Ik moest leren luisteren naar iets dat ik nooit had vertrouwd: mijn eigen lichaam.
Uit die crash groeide mijn missie. Geen strak plan, maar een bedding die ik eerst voor mezelf moest worden. Van daaruit ontstond Cyclus 1: Herstel & Herinneren. In co-creatie, lichter en zachter dan vroeger, met ruimte voor kleine stappen die door herhaling nieuwe natuur worden.
Op 7 oktober laat ik dit werk de wereld in, tijdens het webinar Herstel & Herinneren: terug thuiskomen bij jezelf.
Mijn verhaal is geen afgerond hoofdstuk, maar een levend, lerend verhaal. Kwetsbaarheid is mijn kracht geworden. En misschien herken jij iets in mijn woorden. Want elk verhaal is uniek, en toch spiegelen we elkaar.
Read more...
