Innerlijke rust & balans vinden

Er zijn momenten in een leven die niet netjes in vakjes passen. Momenten waarin verlies en begin elkaar aanraken in dezelfde adem. De voorbije weken brachten mij precies daar: in de rauwe stiltes van afscheid en in de zachte komst van een pup die zonder woorden vertelde dat het leven verder wilde ademen.Tussen het stof van de woestijn en het ritme van een zwarte merrie zag ik hoe mijn lichaam al wist wat mijn hoofd nog niet kon begrijpen: ik was niet kapot, ik leefde gewoon in de verkeerde snelheid. En precies in die kwetsbare opening kwam Lola, alsof ze iets in mij herkende dat opnieuw mocht landen.Dit verhaal gaat niet over perfect verwerken, maar over mens zijn. Over hoe dieren je dragen wanneer je zelf even niet weet hoe. Over hoe ademhaling, ritme, aanraking en aanwezigheid je terugroepen naar jezelf.Misschien herken je iets. Misschien bewandel jij ook zo’n stille overgang. En misschien mag je dan, net als ik, even thuiskomen in wat nog geen woorden heeft.

Er is iets met de stilte van de Ardennen. Met dat moment waarop het bereik op je telefoon verdwijnt en de enige verbinding die overblijft, die met jezelf is, en met wie echt naast je rijdt, ademt, leeft.Tijdens een stormachtig weekend te paard, samen met mijn zus, voelde ik opnieuw hoe helend loskomen kan zijn. De regen sloeg tegen mijn wangen, de wind trok door mijn haren, en ergens tussen de modder en het ritme van de paarden vond ik iets terug wat ik lang niet meer gevoeld had: rust. Niet de oppervlakkige rust van even niets moeten, maar die diepe, lichamelijke rust die zegt: je bent hier, het is goed.’s Avonds, op het houten bankje van onze B&B Ranch, praatten we uren. Over papa, over verlangen, over hoe we soms nog proberen te passen in oude verhalen. En terwijl buiten de storm bleef razen, voelde ik binnenin vrede.Wetenschappers weten ondertussen wat wij intuïtief voelen: tijd in de natuur kalmeert het stresscentrum in onze hersenen en brengt het zenuwstelsel weer in balans. Misschien was dat wat er gebeurde, mijn lichaam herinnerde zich wat mijn hoofd vergeten was.Loskomen is geen vlucht, maar een thuiskomen. Soms begint landen precies daar: tussen regen, wind, paardenhoeven en stilte.

Hoe grenzen stellen je vrijheid geeft: de zachte kracht van nee: Grenzen stellen is voor velen lastig. We zijn opgegroeid in een cultuur die flink zijn beloont boven trouw zijn aan onszelf. Vaak merken we pas dat onze grens overschreden is wanneer ons lichaam begint te protesteren: gespannen schouders, hoofdpijn of prikkelbaarheid. En toch… grenzen hoeven niet hard of bot te zijn. Ze kunnen zacht zijn. Helder en vriendelijk.In Cyclus 1 ontdekte Lisa hoe bevrijdend het was om een zachte nee uit te spreken. Ook Nouk en Hilde ervoeren hoe grenzen niet botsen, maar dragen. Hun verhalen tonen dat grenzen geen theoretisch idee zijn, maar een beweging die voelbaar wordt in lichaam, hart en relaties.Onderzoek van Dr. Brené Brown bevestigt dit: kwetsbaarheid en grenzen horen bij elkaar. Het zijn niet de mensen die altijd ja zeggen die de sterkste verbindingen hebben, maar juist degenen die durven aangeven waar hun grens ligt.Ikzelf heb geleerd dat een zachte nee geen afwijzing is, maar een daad van liefde voor mezelf. Elke zachte nee opent de deur naar een groot ja: ja voor rust, gezondheid, mijn dieren, mijn waarheid.Daarover gaat Cyclus 1: Herstel & Herinneren. En daarover ook mijn gratis webinar op 7 oktober 2025: Herstel & Herinneren: terug thuiskomen bij jezelf. Ontdek hoe een klein nee een groot ja kan zijn, naar jezelf, naar eerlijkere relaties, naar een leven dat klopt.

Je hoofd kan analyseren en relativeren, maar je lichaam spreekt een taal die dieper gaat. Vaak begint het met een fluistering: een druk achter je ogen, een adem die stokt, een beklemming in je maag. Signalen die we snel wegduwen omdat het leven doorgaat. Tot je lichaam besluit luider te spreken.In deze blog neem ik je mee in mijn eigen ervaring met burn-out en een verhaal van een coachee die leerde luisteren naar dat benauwende gevoel net voor een overleg. Twee voorbeelden die tonen dat je lichaam geen vijand is, maar een richtingwijzer. Wetenschappers als Huber, Peseschkian en Seligman onderbouwen wat we voelen: welzijn gaat niet over prestaties afvinken, maar over trouw blijven aan jezelf en aanwezig zijn in dit moment.Mijn overtuiging is helder: je lichaam liegt nooit. Het draagt de waarheid die je hoofd soms liever negeert.Luisteren naar je lichaam is geen luxe, het is een daad van moed. In Cyclus 1 van mijn online groeipad leer je hoe je dit kompas weer kan volgen. Op 7 oktober 2025 start er een gratis webinar, en vanaf 22 september kan je je al inschrijven om mee te stappen in die eerste beweging.

Online coachen roept vaak de gedachte op dat het minder echt zou zijn dan fysieke gesprekken. Alsof nabijheid enkel mogelijk is in dezelfde ruimte, alsof een scherm een muur optrekt. Ook ik dacht er lang zo over. Tot ik het probeerde en ontdekte dat mijn overtuiging een illusie was.Ik heb zelf bij veel therapeuten en coaches gezeten. Vaak voelde het als bandwerk: praten, knikken, noteren, een wekker die bruusk afsloot net wanneer ik opende. Het deed me eerder dichtklappen dan thuiskomen. Tot ik iemand ontmoette die het anders deed: geen klok, maar ruimte. Geen haast, maar luisteren. Die ervaring veranderde mijn kijk en werd mijn leidraad.Coachen gaat voor mij nooit over de stoel of de kamer waarin je zit. Het gaat over aanwezigheid, bedding, veiligheid. En eerlijk, na een paar minuten online praten valt het scherm weg. Jij in je veilige plek, ik in de mijne. Geen muren, geen muffe wachtkamer, geen afleiding. Alleen aandacht en de vrijheid om te ademen.Ik herinner me Hilde, die absoluut niet online wilde werken. Tot ze haar been brak. Die eerste sessie noemde ze magisch. Ze zei: “Nu wil ik niet anders. De tijd die ik win, geef ik aan mijn gezin en mijn dieren. Geen reistijd, geen kosten, geen energieverlies.” Hoe vaak kost een fysieke afspraak je al energie nog voor het gesprek begint, met files, parkeerzoektochten, regenbuien. Online start meteen in aanwezigheid.De wetenschap bevestigt dit. Onderzoek toont aan dat online en telefonische interventies minstens even effectief zijn als fysieke sessies bij thema’s als angst, depressie en stress. In sommige studies geeft meer dan tachtig procent van de deelnemers aan dat online therapie beter of gelijkwaardig voelt. Ons brein reageert vooral op toon, woorden en aandacht, niet op muren. Het scherm wordt transparant zodra er verbinding is.Wat ik zelf merk, is dat online werken mijn sessies dieper maakt. Omdat de ruis wegvalt. Omdat ik geen tijd verlies in verkeer. Omdat ik de ruimte heb om voor te bereiden en nadien weer te landen. Mijn sessies duren gemiddeld 100 min. Dat geeft tijd om rustig te starten en veilig af te ronden, zonder klok die meeduwt. En die rust voelen coachees ook.Mijn statement is helder: Online is, voor mij, zeker geen noodoplossing. Het is de beste keuze. Effectiever, toegankelijker, veiliger en menselijker.Durf je oordeel los te laten. Zelfs al voor twintig minuten. Boek een gratis kennismaking, klik hier, ervaar het zelf. Je zal merken dat het scherm snel wegvalt, en wat overblijft is wat echt telt: aanwezigheid, aandacht en een bedding waarin jij weer kan thuiskomen in jezelf.