Er zijn momenten die voelen als een geboorte. Deze week was dat voor mij zo. Na maanden van schrijven, voelen, wankelen en weer opstaan is het eerste stuk van mijn missie er: Herstel & Herinneren.
Ze is digitaal geboren, geen papier, maar pixels en licht die bedding vormen. En toch voelt ze aards, warm, echt. Het proces ernaartoe was niet eenvoudig. In mijn journal schreef ik over twijfel en angst: “Wie ben ik om dit te brengen? Wat als niemand dit ooit wil lezen?” Maar telkens waren er mijn co-creatrices: Lisa, Nouk en Hilde, die bedding boden en woorden gaven die mij opnieuw deden vertrouwen. Samen brachten we dit eerste stuk de wereld in.
En nu mag ze groeien. Ik gun haar dat ze precies die mensen aantrekt die op een kruispunt staan. Die voelen:ik ben opgeblust en ik snak naar rust. Die merken: ik leef op automatische piloot en ik wil terug voelen. Die herkennen: ik overleef, maar ik wil weer leven. Die midden in een storm van verwachtingen of verlies staan en fluisteren: het mag anders, het mag zachter.
Volgens arts en onderzoeker Machteld Huber is gezondheid niet de afwezigheid van klachten, maar het vermogen om je aan te passen en trouw te blijven aan jezelf. Precies dát is de kern van Herstel & Herinneren.
📅 Save the Date: 7 oktober 2025, 19.30u GRATIS webinar.
🖋 Inschrijven kan vanaf 22 september 2025 via mijn website.
Read more...🖋 Inschrijven kan vanaf 22 september 2025 via mijn website.
Je hoofd kan analyseren en relativeren, maar je lichaam spreekt een taal die dieper gaat. Vaak begint het met een fluistering: een druk achter je ogen, een adem die stokt, een beklemming in je maag. Signalen die we snel wegduwen omdat het leven doorgaat. Tot je lichaam besluit luider te spreken.
In deze blog neem ik je mee in mijn eigen ervaring met burn-out en een verhaal van een coachee die leerde luisteren naar dat benauwende gevoel net voor een overleg.
Twee voorbeelden die tonen dat je lichaam geen vijand is, maar een richtingwijzer. Wetenschappers als Huber, Peseschkian en Seligman onderbouwen wat we voelen: welzijn gaat niet over prestaties afvinken, maar over trouw blijven aan jezelf en aanwezig zijn in dit moment.
Mijn overtuiging is helder: je lichaam liegt nooit. Het draagt de waarheid die je hoofd soms liever negeert.
Luisteren naar je lichaam is geen luxe, het is een daad van moed.
In Cyclus 1 van mijn online groeipad leer je hoe je dit kompas weer kan volgen. Op 7 oktober 2025 start er een gratis webinar, en vanaf 22 september kan je je al inschrijven om mee te stappen in die eerste beweging.
Read more...
Co-creatie leerde mij iets wat ik nooit had verwacht: dat ik mijn werk niet alleen hoef te dragen.
Mijn richting, bedding en bewustzijnsaanzetten ontstaan vanuit mijn eigen proces en kennis,
maar pas in co-creatie worden ze voelbaar en praktisch.
Vrouwen zoals Lisa (53), Noek (52) en Hilde (54) spiegelen mij wat wel en niet werkt.
Hun feedback maakt mijn trajecten haalbaar, lichter en tegelijk krachtiger.
Zo groeide Cyclus 1: Herstel & Herinneren uit tot een rijk geheel van een leefboek en een online leeromgeving.
Dit traject is groot van waarde, omdat het niet werkt vanuit druk of lineaire stappen,
maar vanuit cyclisch leven.
Je krijgt ruimte om te vertragen, te voelen, te herhalen en telkens opnieuw je eigen tempo te volgen.
Het co-creatieproces loopt stilaan naar zijn afronding.
Op 7 oktober volgt de lancering.
Daarover vertel ik binnenkort meer.
Wat ik nu al weet: dit traject wil je niet missen.
Read more...
Online coachen roept vaak de gedachte op dat het minder echt zou zijn dan fysieke gesprekken.
Alsof nabijheid enkel mogelijk is in dezelfde ruimte, alsof een scherm een muur optrekt.
Ook ik dacht er lang zo over. Tot ik het probeerde en ontdekte dat mijn overtuiging een illusie was.
Ik heb zelf bij veel therapeuten en coaches gezeten.
Vaak voelde het als bandwerk: praten, knikken, noteren, een wekker die bruusk afsloot net wanneer ik opende.
Het deed me eerder dichtklappen dan thuiskomen.
Tot ik iemand ontmoette die het anders deed: geen klok, maar ruimte. Geen haast, maar luisteren.
Die ervaring veranderde mijn kijk en werd mijn leidraad.
Coachen gaat voor mij nooit over de stoel of de kamer waarin je zit.
Het gaat over aanwezigheid, bedding, veiligheid.
En eerlijk, na een paar minuten online praten valt het scherm weg.
Jij in je veilige plek, ik in de mijne.
Geen muren, geen muffe wachtkamer, geen afleiding.
Alleen aandacht en de vrijheid om te ademen.
Ik herinner me Hilde, die absoluut niet online wilde werken.
Tot ze haar been brak.
Die eerste sessie noemde ze magisch.
Ze zei: “Nu wil ik niet anders. De tijd die ik win, geef ik aan mijn gezin en mijn dieren.
Geen reistijd, geen kosten, geen energieverlies.”
Hoe vaak kost een fysieke afspraak je al energie nog voor het gesprek begint, met files, parkeerzoektochten, regenbuien. Online start meteen in aanwezigheid.
De wetenschap bevestigt dit. Onderzoek toont aan dat online en telefonische interventies minstens even effectief zijn als fysieke sessies bij thema’s als angst, depressie en stress. In sommige studies geeft meer dan tachtig procent van de deelnemers aan dat online therapie beter of gelijkwaardig voelt. Ons brein reageert vooral op toon, woorden en aandacht, niet op muren. Het scherm wordt transparant zodra er verbinding is.
Wat ik zelf merk, is dat online werken mijn sessies dieper maakt. Omdat de ruis wegvalt.
Omdat ik geen tijd verlies in verkeer. Omdat ik de ruimte heb om voor te bereiden en nadien weer te landen.
Mijn sessies duren gemiddeld 100 min. Dat geeft tijd om rustig te starten en veilig af te ronden, zonder klok die meeduwt. En die rust voelen coachees ook.
Mijn statement is helder: Online is, voor mij, zeker geen noodoplossing. Het is de beste keuze. Effectiever, toegankelijker, veiliger en menselijker.
Durf je oordeel los te laten. Zelfs al voor twintig minuten. Boek een gratis kennismaking, klik hier, ervaar het zelf. Je zal merken dat het scherm snel wegvalt, en wat overblijft is wat echt telt: aanwezigheid, aandacht en een bedding waarin jij weer kan thuiskomen in jezelf.
Read more...
In mijn leven heb ik bij veel verschillende vormen van gesprekstherapie gezeten, wat er ook op de deur stond, therapeut, psycholoog, coach.
Vaak verliep het hetzelfde.
Je stapt binnen, er wordt snel naar je dossier gekeken, een paar vragen gesteld,
en net op het moment dat je voelt dat je iets echt wilt zeggen, gaat er een wekker.
De sessie is voorbij.
Je voelt de spanning van iemand in de wachtzaal, en je woorden blijven steken.
Zeker in het begin, wanneer het toch al lastig is om los te komen, voelt dat als dichtklappen op het moment dat er juist iets open wilde gaan.
Tot ik iemand ontmoette die het anders deed.
Geen wekker, geen haast, geen blik op de klok.
Vooral in de eerste periode gaf hij me alle tijd. Soms veel langer dan een uur.
Dat werd voor mij een keerpunt.
Pas toen merkte ik wat er mogelijk is als je niet op de klok leeft.
Als je mag landen, ademen, stilvallen en dan pas beginnen.
Sindsdien werk ik zelf ook op die manier.
Mijn sessies duren gemiddeld langer dan de gebruikelijke zestig minuten.
Niet om meer in minder tijd te proppen, maar om te werken in het natuurlijke ritme van de mens.
Onderzoek laat zien dat de maximale tijd van geconcentreerde focus bij volwassenen rond de negentig minuten ligt (Kahneman, 2011, Thinking Fast and Slow). Daarom zorg ik voor ruimte om rustig te openen, een volle kern van focus te hebben en zonder gejaagdheid af te ronden.
Tussen sessies in neem ik bewust tijd om zelf te landen, te verwerken en op te laden.
Zo stap ik steeds opnieuw volledig aanwezig in elk proces.
Ik weet dat er veel manieren zijn om een sessie in te vullen, en dat sommige professionals bewust kiezen voor een korter, strakker kader.
Mijn keuze is anders.
Ik heb ervaren dat het voor veel mensen juist het verschil maakt wanneer er tijd is om echt te zakken en zonder klokdruk te werken.
Coaching bij mij is geen bandwerk, maar een bedding.
Een veilige ruimte waarin je kunt thuiskomen in jezelf, zonder haast, zonder oordeel.
Maar het is ook een tussenruimte, die waardevolle plek tussen moeten en mogen, tussen wat je altijd vertelde en wat er diep vanbinnen leeft.
Onze sessies bestaan niet alleen uit gesprekken.
Je krijgt ook oefeningen, reflectievragen, actiepunten of methodieken mee, zodat je tussen de sessies door kunt blijven groeien.
De echte waarde van mijn trajecten zit niet alleen in wat er in het gesprek gebeurt, maar vooral in wat je ermee doet in je dagelijks leven.
En dat is nooit vrijblijvend. Zelfleiderschap is essentieel. Hoeveel van wat je meekrijgt neem je serieus, hoe werk je aan je eigen groei tussen onze gesprekken in. Loop je ergens vast, dan mag je me mailen. Ik antwoord snel, zodat je verder kunt in plaats van te blijven hangen.
Mijn kracht zit in mijn dualiteit.
Ik combineer het heldere denken en de structuur van een econoom met de gevoeligheid en diepe afstemming van een empaat.
Dat maakt dat onze tijd samen zowel veilig als richtinggevend is.
Je krijgt ruimte om te landen en concrete handvatten om in beweging te komen.
Wat er in de sessie gebeurt mag doorwerken in jouw dagelijks leven.
Je gaat niet naar huis met alleen woorden, maar met inzichten, oefeningen en acties die je helpen om zelf leiderschap te nemen over je proces.
En op het moment dat jij voelt, dit werkt, dit klopt, is dat voor mij net zo’n fantastisch gevoel als voor jou.
Reflectie voor jou: hoeveel ruimte gun jij jezelf om echt te landen, in een gesprek, in je dag, in je leven, voor je het volgende stuk van je weg begint?
Read more...
De ochtend na de storm is vreemd stil. De lucht is uitgewrongen, de plassen spiegelen zacht terug wat boven hen hing.
Het is alsof alles fluistert: het ergste lawaai is voorbij, nu begint het werk.
Niet het harde werk van duwen en volhouden, maar het stille werk van blijven.
Blijven bij jezelf. Bij wat waar is. Bij wat pijn deed en nog nadreunt in je lichaam.
In een eerdere blog schreef ik dat geluk geen zonnestraal is.
Vandaag zie ik geluk eerder als de damp die opstijgt uit warme stenen na regen.
Subtiel, bijna onzichtbaar, maar voelbaar in elke vezel. Het is de bedding waarin je neerkomt.
Thuiskomt in jezelf.
Jarenlang leefde ik alsof ik de storm was. Veel doorgaan, veel perfectionisme, veel verantwoordelijkheid.
Het werkte, tot het niet meer werkte.
Ik begreep toen nog niet dat het niet de storm is die je breekt, maar hoe je jezelf vasthoudt terwijl hij over je heen trekt.
Wat ik leerde na de regen, is dat blijven een werkwoord is.
Je voeten voelen dragen. Je adem terug in je buik leggen.
Niet teruggrijpen naar oude verhalen, en ook niet hals over kop springen naar nieuwe.
Blijven vraagt moed, zachtheid en herhaling.
Positieve Gezondheid leerde me dat gezondheid niet betekent dat je zonder symptomen leeft, maar dat je kunt meebewegen met het leven en tegelijk je regie voelt. Het PERMA-model laat zien dat kleine, herhaalde keuzes niet enkel je emoties voeden, maar ook je verbinding, je betekenis, je balans. Consequentie is kracht, niet intensiteit.
Ik leerde het niet uit boeken, maar door eenvoud. Mijn voeten op koude tegels. Mijn rug tegen een muur.
Mijn dieren die geen drama maken, maar elke dag vertragen, rusten, bewegen, herbeginnen.
De paradox is geruststellend: je hebt geen heldendaad nodig, je hebt herhaling nodig.
Rust blijkt niet spectaculair. Grenzen stellen geen vuurwerk. Zelfzorg is vaak: vroeg naar bed, een wandeling zonder doel, vijf minuten niets.
Maar juist daarin begint je lichaam je opnieuw te geloven.
En misschien is dat de essentie: dat je niet hoeft te wachten tot de zon schijnt.
Dat je ook in natte straten thuis kunt komen.
Dat je trouw mag zijn aan je lichaam, je hart, je ritme.
Wanneer ik elke ochtend mijn voeten voel op mijn terras, adem tot in mijn buik en zacht zeg: ik ben hier, begint voor mij een leven dat klopt.
Niet in de zonnestraal, wel in de warme damp die langzaam optrekt.
En misschien mag jij jezelf vandaag ook die vraag stellen:
welke kleine, herhaalbare keuze wil ik maken, zodat mijn lichaam voelt dat ik blijf?
Read more...
