Thuiskomen in jezelf is geen eindpunt. Het is een ritme, een cyclische beweging waarin je telkens opnieuw terugkeert, steeds een laag dieper.
Mijn ‘why’ is niet bedacht aan een bureau, maar geboren uit vallen, opstaan, doorvoelen, zoeken en opnieuw beginnen. Maandenlang heb ik eraan gesleuteld: schrijven, schrappen, afstemmen met anderen. En nog steeds groeit ze met mij mee, zoals mijn coachees dat ook doen.
De Creaybeckxtunnel. Ik reed, aan de lijn met een vriend, toen plots het licht in mij uitging. Mijn handen klemden om het stuur, mijn adem stokte, mijn borst werd strak. Alleen nog tranen en beven.
Burn-out.
Mijn hoofd had de signalen jaren genegeerd. Misschien herken jij het: blijven doorgaan, zelfs als je lichaam al fluistert dat het op is. Taken afvinken terwijl je slaap onrustig is en je hoofd vol mist zit. Overtuigd zijn dat stilstaan falen is.
Pas toen mijn hoofd stilviel, hoorde ik wat mijn lichaam al die tijd had gefluisterd. En in die stilte vond ik de tussenruimte: tussen moeten en mogen, tussen doorgaan en thuiskomen, tussen het verhaal dat je altijd vertelde en de waarheid die in je cellen ligt opgeslagen.
Daar werd ook mijn strijd zichtbaar: de scherpe helderheid van de econoom en de zachte bedding van de empaat. Jarenlang vochten ze in mij. Tot ik ontdekte dat het mijn kracht werd toen ik beide toeliet. De econoom in mij kan de bedding verleggen of een route vinden om door obstakels heen te gaan. De empaat zorgt dat de rivier, jij, zich veilig voelt, ook als het water bijna opdroogt.
Jij bent het water. Soms helder en vol, soms drooggevallen door chaos, wazigheid of niet weten hoe. Mijn missie is om de bedding te zijn waarin je altijd terug mag komen. Zelfleiderschap begint niet met het antwoord, maar met het verlangen om aanwezig te blijven in het niet-weten, in je eigen tempo en ritme.
Ik denk aan een co-creatiegesprek dat begon met: “Ik weet het niet meer.” Geen plannen, geen doelen, alleen ruimte. De paar druppels stroom die er waren, groeiden langzaam. Co-creatie is voor mij samen in een bedding stappen waarin jouw waarheid mag ontstaan, soms versterkt door andere specialisten.
En aan die ochtend in het bos, voeten diep in het mos, geur van aarde om me heen. Thuiskomen bleek niet één groot besluit, maar telkens opnieuw kiezen voor aanwezigheid. Of dat moment waarop we de bedding iets anders legden en het water weer kabbelen kon.
In mijn werk leeft ook de wetenschap. Dr. Huber ziet gezondheid als veerkracht. Dr. Peseschkian spreekt over vier dimensies van balans. Dr. Seligman toont hoe positieve emoties, betrokkenheid, relaties, zingeving en prestaties samen een vervuld leven vormen.
Thuiskomen is geen eindpunt. De bedding blijft, bewegend, warm, verwachtend, zodat je altijd weet: je bent welkom om terug te keren.
Read more...
Deze blog is geen klassiek verhaal met een plot. Geen herinnering aan een moment waarop alles veranderde. En toch is dit misschien één van de meest wezenlijke bewegingen die ik ooit gemaakt heb.
Een shift van willen naar kunnen. Van zoeken naar zijn. Van verhalen in mijn hoofd naar een zachte bedding in mijn lijf.
Ik neem je mee in wat het voor mij betekende om te stoppen met mezelf te verliezen in het verlangen naar liefde, erkenning of veiligheid en om die veiligheid stap voor stap zélf te worden. Niet als project. Niet als doel. Maar als waarheid die zich stilaan in mij settelde.
Je leest over hoe ik ooit dacht dat nabijheid via een scherm niet kon bestaan en hoe online coaching intussen voelt als een veilige ruimte waarin alles aanwezig mag zijn. Over hoe ik werk als coach: vanuit mijn paradox, met zowel hoofd als hart, structuur én zachtheid, helderheid én diepgang. Over wat ik aanreik: geen traject, maar een tussenruimte. Een plek tussen moeten en mogen. Een bedding waarin je niet gefixt wordt, maar herinnerd aan wie je in wezen bent. En ook: waarom ik geloof in cyclisch groeien, in terugkeren, in lagen afpellen.
Misschien herken je iets.
Misschien roept het iets op.
Misschien opent het een kleine deur naar jezelf.
Misschien roept het iets op.
Misschien opent het een kleine deur naar jezelf.
Ik ben benieuwd naar wat jij voelt.
Reageer gerust of mail me via hallo@beritbel.be.
Reageer gerust of mail me via hallo@beritbel.be.
Laat dit verhaal niet alleen van mij zijn.
Laat het ook een bedding zijn waar jij even mag rusten.
Read more...Laat het ook een bedding zijn waar jij even mag rusten.
Zelfleiderschap is geen strak stappenplan, geen prestatie, geen project dat je ooit ‘af’ hebt. Het is rauw, menselijk en vaak ongemakkelijk. Maar ook bevrijdend.
In deze blog neem ik je mee in wat zelfleiderschap écht betekent, los van de maskers, de goeroetaal en de perfectie.
Ik vertel waarom thuiskomen in jezelf begint bij keuzes maken die niet altijd leuk zijn, maar wel waarachtig. Waarom je het niet alleen hoeft te doen, en hoe een goede coach je niet komt fixen, maar je spiegelt tot je jezelf herkent.
Zelfleiderschap vraagt moed én mildheid. Volhouden én loslaten. Het vraagt dat je blijft waar het schuurt, en toch zacht bent voor jezelf op de dagen dat alles even teveel is.
Ik geloof dat jij de bedding bent die je zoekt. En ik herinner je eraan.
Lees mee als je klaar bent om niet harder, maar echter te gaan leven. Als je voelt dat er iets mag kantelen. En dat dit niet morgen hoeft, maar nu mag beginnen, stap voor stap, in jouw ritme.
Read more...
Het besef kwam onverwacht, niet aan een tafel vol koffie en gesprekken, maar in de zachtheid van mijn zetel. Mijn inner-circle zit niet in afspraken of etiquette, maar in aanwezigheid. In mensen die blijven wanneer alles stilvalt. In wie mijn bedding is: de veilige ondergrond waarop mijn rivier mag stromen, ook als er rotsblokken zijn. Vrienden, familie, zielsverwanten. Niet iedereen die bloed deelt, deelt bedding. En soms hoort één ziel bij alledrie. Dit blog gaat over dat verschil: tussen wie blijft en wie verdwijnt. Over de onzichtbare maar onmisbare rol van je inner-circle. Over trauma’s, crisis, afscheid en hoe bedding je zacht doet landen. En ja, ook over hoe ik, als coach, die bedding wil zijn. Niet als redder, niet als fixer, maar als stevige aanwezigheid. Zodat jouw rivier ook weer kan stromen. Dit is mijn ode aan de vijf. Aan zij die mij dragen. Aan zij die ik draag.
Read more...Mijn stem hapert waar mijn pen vloeit over coaching, trauma, bedding en de kracht van kleine klanken
Wat als je stem stokt waar je woorden vrij stromen?
Wat als je pen zonder schroom je diepste waarheid neerschrijft, maar je keel nog fluistert in plaats van spreekt?
In deze rauwe, eerlijke blog neem ik je mee in mijn persoonlijke zoektocht naar stemvrijheid. Ik vertel over hoe mijn stem al vroeg werd gesmoord, door overtuigingen, door patronen, door mensen die me leerden dat stilte veiliger was dan waarheid. Over hoe woede me deze keer niet liet zwijgen.
Maar ook over iets wonderlijks: dat mijn stem wel klinkt wanneer ik coach. En wanneer ik draag. Dat mijn coachees, en de vrouwen van mijn inner circle, mijn echte stem al kennen, zelfs als ik haar zelf nog niet volledig durf te beluisteren.
Het is een verhaal over stilte en geluid, over trauma en bedding, over Jade de vuur-merrie, en over vrouwen die je grond zijn. Over rouwen, rauwen en weer leren klinken.
Voor wie ooit zijn stem verloor.
Of haar nu stil voelt trillen in de diepte.
Je bent niet alleen.
Read more...Of haar nu stil voelt trillen in de diepte.
Je bent niet alleen.
Liefde vraagt niet dat je verdwijnt!
Het begint niet met een klap.
Het begint met een kanteling.
Een blik. Een grap. Een stilte.
Het begint met een kanteling.
Een blik. Een grap. Een stilte.
En mijn lichaam dat al onderduikt.
Mijn adem die stokt. Mijn schouders die kantelen.
Mijn zenuwstelsel in alarm.
Maar ik lach. Zoals altijd. Zacht. Vertraagd.
Want dat is wat ik leerde:
dat liefde iets is wat je moet verdienen.
Door stil te zijn. Zacht te blijven. Jezelf niet te veel te maken.
Want dat is wat ik leerde:
dat liefde iets is wat je moet verdienen.
Door stil te zijn. Zacht te blijven. Jezelf niet te veel te maken.
Psychologen noemen het fawning.
Geen vechten. Geen vluchten. Maar verdwijnen.
Je wordt lief. Begripvol. Onzichtbaar. En je overleeft.
Geen vechten. Geen vluchten. Maar verdwijnen.
Je wordt lief. Begripvol. Onzichtbaar. En je overleeft.
Tot ik stopte. Deze keer bleef ik.
Niet bij hem. Bij mij. Hij zei iets — of niets.
En ik sprak. Zacht. Zonder verwijt. Maar helder.
Niet bij hem. Bij mij. Hij zei iets — of niets.
En ik sprak. Zacht. Zonder verwijt. Maar helder.
De stilte die volgde was luid. Maar ze brak me niet.
Want ik stond. Trillend, maar recht.
Want ik stond. Trillend, maar recht.
Elke keer dat ik zo’n moment kies, leert mijn lijf:
ik ben veilig in mezelf.
Ik hoef mezelf niet meer te verlaten voor liefde.
ik ben veilig in mezelf.
Ik hoef mezelf niet meer te verlaten voor liefde.
Wat ik voel, is niet te veel.
Wat ik nodig heb, niet overdreven.
En wie ik ben, hoeft niet kleiner te worden om geliefd te zijn.
Wat ik nodig heb, niet overdreven.
En wie ik ben, hoeft niet kleiner te worden om geliefd te zijn.
Mijn liefde is geen smeekbede. Ze is een spiegel. Voor wie durft kijken.
Read more...
