Over hoop, wachten en het moment waarop je lichaam niet meer zwijgt.
Er zijn weken waarin je leven er van buitenaf normaal uitziet. Je werkt. Je wandelt. Je maakt plannen. En toch knelt er iets.Niet als drama. Maar als een lichaam dat alert blijft, alsof het nog ergens op wacht.Ik merkte het aan mijn adem. Aan mijn slaap. Aan de tranen die prikten, maar die ik niet toeliet.En toen kwamen de vragen. Is dit mijn ongeduld? Mijn hechting? Ben ik degene die niet kan verdragen dat iets traag groeit?Tot ik begon te begrijpen: niet alles wat traag is, vraagt om geduld. En niet elke onrust betekent dat je moet blijven.Soms is de vraag niet of je te snel gaat maar of je hier groter wordt… of kleiner.
Read more...
De kunst van loskomen om weer te landen.
Er is iets met de stilte van de Ardennen. Met dat moment waarop het bereik op je telefoon verdwijnt en de enige verbinding die overblijft, die met jezelf is, en met wie echt naast je rijdt, ademt, leeft.Tijdens een stormachtig weekend te paard, samen met mijn zus, voelde ik opnieuw hoe helend loskomen kan zijn. De regen sloeg tegen mijn wangen, de wind trok door mijn haren, en ergens tussen de modder en het ritme van de paarden vond ik iets terug wat ik lang niet meer gevoeld had: rust. Niet de oppervlakkige rust van even niets moeten, maar die diepe, lichamelijke rust die zegt: je bent hier, het is goed.’s Avonds, op het houten bankje van onze B&B Ranch, praatten we uren. Over papa, over verlangen, over hoe we soms nog proberen te passen in oude verhalen. En terwijl buiten de storm bleef razen, voelde ik binnenin vrede.Wetenschappers weten ondertussen wat wij intuïtief voelen: tijd in de natuur kalmeert het stresscentrum in onze hersenen en brengt het zenuwstelsel weer in balans. Misschien was dat wat er gebeurde, mijn lichaam herinnerde zich wat mijn hoofd vergeten was.Loskomen is geen vlucht, maar een thuiskomen. Soms begint landen precies daar: tussen regen, wind, paardenhoeven en stilte.
Read more...
Van prestatie naar welzijn: leg de lat neer en kom thuis.
Ik was altijd de harde werker. De sterke, de loyale, degene die nooit klaagde en altijd doorging. Van buiten leek het kracht, van binnen was het vaak overleven. Presteren gaf me applaus en erkenning, maar het was vluchtig, alsof ik telkens water dronk in een woestijn. Even verlicht, maar nooit verzadigd.Wetenschappers als Martin Seligman, Machteld Huber en Nossrat Peseschkian bevestigen wat ik zelf doorleefde: welzijn gaat veel verder dan prestaties. Het draait om balans tussen hoofd, hart, lichaam en ziel. Om trouw blijven aan jezelf, niet om harder je best te doen. Prestatie kan je tijdelijk overeind houden, maar welzijn brengt je echt thuis.Vandaag weet ik dat welzijn geen luxe is. Het is de bedding die je draagt, de plek waar je adem vindt, de bron die je telkens opnieuw herinnert: je bent al genoeg.In mijn nieuwe blog deel ik mijn weg van prestatie naar welzijn. En in mijn gratis webinar “Herstel & Herinneren” op dinsdag 7 oktober 2025 om 19.30u neem ik je mee in diezelfde beweging: van moeten naar mogen, van uitputting naar bedding.Misschien is dit jouw moment om de lat eindelijk neer te leggen.
Read more...
Tussen bedding en beweging: hoe kleine stappen mijn verhaal veranderden.
Ik weet nog hoe ik daar zat, alleen in mijn auto. Buiten reed het verkeer gewoon door, binnen zakte de grond onder me weg. Alles wat me overeind had gehouden, mijn wilskracht, mijn discipline, mijn flink zijn, was ineens op. Wat volgde was geen rechte weg omhoog, maar een kronkelend pad vol vallen en opstaan, moedeloosheid en kleine succesjes. Ik moest leren luisteren naar iets dat ik nooit had vertrouwd: mijn eigen lichaam.Uit die crash groeide mijn missie. Geen strak plan, maar een bedding die ik eerst voor mezelf moest worden. Van daaruit ontstond Cyclus 1: Herstel & Herinneren. In co-creatie, lichter en zachter dan vroeger, met ruimte voor kleine stappen die door herhaling nieuwe natuur worden. Op 7 oktober laat ik dit werk de wereld in, tijdens het webinar Herstel & Herinneren: terug thuiskomen bij jezelf.Mijn verhaal is geen afgerond hoofdstuk, maar een levend, lerend verhaal. Kwetsbaarheid is mijn kracht geworden. En misschien herken jij iets in mijn woorden. Want elk verhaal is uniek, en toch spiegelen we elkaar.
Read more...
Hoe grenzen stellen je vrijheid geeft: de zachte kracht van nee.
Hoe grenzen stellen je vrijheid geeft: de zachte kracht van nee: Grenzen stellen is voor velen lastig. We zijn opgegroeid in een cultuur die flink zijn beloont boven trouw zijn aan onszelf. Vaak merken we pas dat onze grens overschreden is wanneer ons lichaam begint te protesteren: gespannen schouders, hoofdpijn of prikkelbaarheid. En toch… grenzen hoeven niet hard of bot te zijn. Ze kunnen zacht zijn. Helder en vriendelijk.In Cyclus 1 ontdekte Lisa hoe bevrijdend het was om een zachte nee uit te spreken. Ook Nouk en Hilde ervoeren hoe grenzen niet botsen, maar dragen. Hun verhalen tonen dat grenzen geen theoretisch idee zijn, maar een beweging die voelbaar wordt in lichaam, hart en relaties.Onderzoek van Dr. Brené Brown bevestigt dit: kwetsbaarheid en grenzen horen bij elkaar. Het zijn niet de mensen die altijd ja zeggen die de sterkste verbindingen hebben, maar juist degenen die durven aangeven waar hun grens ligt.Ikzelf heb geleerd dat een zachte nee geen afwijzing is, maar een daad van liefde voor mezelf. Elke zachte nee opent de deur naar een groot ja: ja voor rust, gezondheid, mijn dieren, mijn waarheid.Daarover gaat Cyclus 1: Herstel & Herinneren. En daarover ook mijn gratis webinar op 7 oktober 2025: Herstel & Herinneren: terug thuiskomen bij jezelf. Ontdek hoe een klein nee een groot ja kan zijn, naar jezelf, naar eerlijkere relaties, naar een leven dat klopt.
Read more...
Ze is geboren: de eerste cyclus van mijn missie.
Er zijn momenten die voelen als een geboorte. Deze week was dat voor mij zo. Na maanden van schrijven, voelen, wankelen en weer opstaan is het eerste stuk van mijn missie er: Herstel & Herinneren.Ze is digitaal geboren, geen papier, maar pixels en licht die bedding vormen. En toch voelt ze aards, warm, echt. Het proces ernaartoe was niet eenvoudig. In mijn journal schreef ik over twijfel en angst: “Wie ben ik om dit te brengen? Wat als niemand dit ooit wil lezen?” Maar telkens waren er mijn co-creatrices: Lisa, Nouk en Hilde, die bedding boden en woorden gaven die mij opnieuw deden vertrouwen. Samen brachten we dit eerste stuk de wereld in.En nu mag ze groeien. Ik gun haar dat ze precies die mensen aantrekt die op een kruispunt staan. Die voelen:ik ben opgeblust en ik snak naar rust. Die merken: ik leef op automatische piloot en ik wil terug voelen. Die herkennen: ik overleef, maar ik wil weer leven. Die midden in een storm van verwachtingen of verlies staan en fluisteren: het mag anders, het mag zachter.Volgens arts en onderzoeker Machteld Huber is gezondheid niet de afwezigheid van klachten, maar het vermogen om je aan te passen en trouw te blijven aan jezelf. Precies dát is de kern van Herstel & Herinneren.📅 Save the Date: 7 oktober 2025, 19.30u GRATIS webinar.🖋 Inschrijven kan vanaf 22 september 2025 via mijn website.
Read more...
Je lichaam als kompas: hoe signalen je de weg wijzen naar herstel en kracht.
Je hoofd kan analyseren en relativeren, maar je lichaam spreekt een taal die dieper gaat. Vaak begint het met een fluistering: een druk achter je ogen, een adem die stokt, een beklemming in je maag. Signalen die we snel wegduwen omdat het leven doorgaat. Tot je lichaam besluit luider te spreken.In deze blog neem ik je mee in mijn eigen ervaring met burn-out en een verhaal van een coachee die leerde luisteren naar dat benauwende gevoel net voor een overleg. Twee voorbeelden die tonen dat je lichaam geen vijand is, maar een richtingwijzer. Wetenschappers als Huber, Peseschkian en Seligman onderbouwen wat we voelen: welzijn gaat niet over prestaties afvinken, maar over trouw blijven aan jezelf en aanwezig zijn in dit moment.Mijn overtuiging is helder: je lichaam liegt nooit. Het draagt de waarheid die je hoofd soms liever negeert.Luisteren naar je lichaam is geen luxe, het is een daad van moed. In Cyclus 1 van mijn online groeipad leer je hoe je dit kompas weer kan volgen. Op 7 oktober 2025 start er een gratis webinar, en vanaf 22 september kan je je al inschrijven om mee te stappen in die eerste beweging.
Read more...
Hoe co-creatie mij leerde vertragen en samen sterker worden | Cyclus 1: Herstel & Herinneren.
Co-creatie leerde mij iets wat ik nooit had verwacht: dat ik mijn werk niet alleen hoef te dragen. Mijn richting, bedding en bewustzijnsaanzetten ontstaan vanuit mijn eigen proces en kennis, maar pas in co-creatie worden ze voelbaar en praktisch. Vrouwen zoals Lisa (53), Noek (52) en Hilde (54) spiegelen mij wat wel en niet werkt. Hun feedback maakt mijn trajecten haalbaar, lichter en tegelijk krachtiger.Zo groeide Cyclus 1: Herstel & Herinneren uit tot een rijk geheel van een leefboek en een online leeromgeving. Dit traject is groot van waarde, omdat het niet werkt vanuit druk of lineaire stappen, maar vanuit cyclisch leven. Je krijgt ruimte om te vertragen, te voelen, te herhalen en telkens opnieuw je eigen tempo te volgen.Het co-creatieproces loopt stilaan naar zijn afronding. Op 7 oktober volgt de lancering. Daarover vertel ik binnenkort meer. Wat ik nu al weet: dit traject wil je niet missen.
Read more...
Co-creatie: de bedding waarin echte transformatie ontstaat.
Co-creatie is geen vrijblijvende brainstorm, maar de bedding waarin echtheid en wetenschap elkaar ontmoeten. In mijn trajecten werk ik met kleine groepen co-creators die niet enkel feedback geven, maar het volledige programma met mini-reisjes thuis doorlopen. Zij brengen hun rauwe waarheid en eigen ervaringen in, ik leg mijn ruwe teksten en oefeningen op tafel. Die wederkerigheid maakt dat het traject niet star of lineair wordt, maar cyclisch, vloeiend en afgestemd op het leven zelf.Ik herinner me hoe een co-creatrice vertelde dat aarden bij haar eerst spanning gaf in plaats van rust. Dat inzicht maakte het programma rijker en herkenbaarder. Niet bedacht in mijn hoofd, maar geboren in de ontmoeting. En precies daarom resoneren deze programma’s. Ze zijn lichter, haalbaar voor mensen die midden in een druk leven staan, zonder extra druk, en toch transformerend omdat ze dat leven net verlichten. Alles gebeurt op ieders eigen tempo, zonder tijdsdruk.Zo ontstaan mijn cycli: in dialoog, in bedding, in beweging. Niet als copy-paste van modellen, maar als levend kompas.
Read more...
De stilte na de regen: hoe kleine keuzes mijn bedding werden.
De ochtend na de storm is vreemd stil. De lucht is uitgewrongen, de plassen spiegelen zacht terug wat boven hen hing. Het is alsof alles fluistert: het ergste lawaai is voorbij, nu begint het werk. Niet het harde werk van duwen en volhouden, maar het stille werk van blijven.Blijven bij jezelf. Bij wat waar is. Bij wat pijn deed en nog nadreunt in je lichaam.In een eerdere blog schreef ik dat geluk geen zonnestraal is. Vandaag zie ik geluk eerder als de damp die opstijgt uit warme stenen na regen. Subtiel, bijna onzichtbaar, maar voelbaar in elke vezel. Het is de bedding waarin je neerkomt. Thuiskomt in jezelf.Jarenlang leefde ik alsof ik de storm was. Veel doorgaan, veel perfectionisme, veel verantwoordelijkheid. Het werkte, tot het niet meer werkte. Ik begreep toen nog niet dat het niet de storm is die je breekt, maar hoe je jezelf vasthoudt terwijl hij over je heen trekt.Wat ik leerde na de regen, is dat blijven een werkwoord is. Je voeten voelen dragen. Je adem terug in je buik leggen. Niet teruggrijpen naar oude verhalen, en ook niet hals over kop springen naar nieuwe. Blijven vraagt moed, zachtheid en herhaling.Positieve Gezondheid leerde me dat gezondheid niet betekent dat je zonder symptomen leeft, maar dat je kunt meebewegen met het leven en tegelijk je regie voelt. Het PERMA-model laat zien dat kleine, herhaalde keuzes niet enkel je emoties voeden, maar ook je verbinding, je betekenis, je balans. Consequentie is kracht, niet intensiteit.Ik leerde het niet uit boeken, maar door eenvoud. Mijn voeten op koude tegels. Mijn rug tegen een muur. Mijn dieren die geen drama maken, maar elke dag vertragen, rusten, bewegen, herbeginnen. De paradox is geruststellend: je hebt geen heldendaad nodig, je hebt herhaling nodig.Rust blijkt niet spectaculair. Grenzen stellen geen vuurwerk. Zelfzorg is vaak: vroeg naar bed, een wandeling zonder doel, vijf minuten niets. Maar juist daarin begint je lichaam je opnieuw te geloven.En misschien is dat de essentie: dat je niet hoeft te wachten tot de zon schijnt. Dat je ook in natte straten thuis kunt komen. Dat je trouw mag zijn aan je lichaam, je hart, je ritme.Wanneer ik elke ochtend mijn voeten voel op mijn terras, adem tot in mijn buik en zacht zeg: ik ben hier, begint voor mij een leven dat klopt. Niet in de zonnestraal, wel in de warme damp die langzaam optrekt.En misschien mag jij jezelf vandaag ook die vraag stellen: welke kleine, herhaalbare keuze wil ik maken, zodat mijn lichaam voelt dat ik blijf?
Read more...
