Loslaten wordt zo makkelijk gezegd.
Alsof het een knop is. Alsof je beslist: oké, klaar en dat het dan ook zo voelt.
Maar zo werkt het niet.
Loslaten is wakker worden met iemand in je hoofd die er niet meer is. Het is dromen die blijven doorgaan terwijl de realiteit al lang gestopt is. Het is blijven analyseren, zoeken naar verklaringen, alsof er ergens nog een antwoord ligt dat alles terug logisch maakt.
En ergens… diep vanbinnen… zit nog een sprankje hoop. Niet luid. Niet dominant. Maar aanwezig.
Dat is de plek waar het schuurt. Want een deel van mij weet: dit is voorbij. En een ander deel fluistert: maar wat als… Loslaten is geen mooi proces. Het is rauw. Het is pijnlijk. Het is donker. Het is iets doen wat je diep vanbinnen niet wil doen. Niet omdat je niet beter weet. Maar omdat een stuk in jou nog vasthoudt.
Aan de zijlijn lijkt het simpel. “Laat het los.”, “Ga verder.”, “Denk er niet meer aan.” Maar er is niets “gewoon” aan loslaten wat je zo graag bij je wil houden, maar wat niet meer bij je wil of kan zijn. En laat me eerlijk zijn: ik weet niet hoe loslaten moet. Ik heb het nog steeds niet onder de knie. Elke keer opnieuw voel ik de pijn, de zwaarte, de weerstand. En ja… soms ook nog hoop.
Wat ik wel weet is dat loslaten niet is: geen pijn meer voelen, geen gedachten meer hebben, geen hoop meer hebben. Maar wat ik ondervind dat het mogelijk wel is: stoppen met vechten tegen wat er al is, stoppen met bewegen naar wat niet meer beweegt en jezelf zacht blijven dragen terwijl je verder gaat.
Mijn zus zei me onlangs: “blijf bewegen.” Niet omdat het dan minder pijn doet. Maar omdat stilvallen je gevangen houdt in wat er al niet meer is. En dat is wat ik probeer te doen. Niet groots. Niet perfect. Maar in kleine dingen zoals: een bericht niet sturen. niet opnieuw alles gaan herlezen en vooral stoppen met zoeken naar het “waarom”. De moeilijkste van allemaal, maar een essentiële. Niet omdat ik het niet wil weten. Maar omdat ik voel: het antwoord verandert niets meer.
Loslaten is voor mij vandaag dit: ik beweeg verder… terwijl een stuk van mij nog achterom kijkt. Niet omdat ik het wil. Maar omdat ik voel: blijven hangen houdt mij vast. En dat voelt niet goed. Soms voelt het alsof ik mezelf tegenwerk. Alsof ik iets kapot maak wat nog leeft in mij. Maar eigenlijk doe ik het omgekeerde: ik stop met mezelf vast te zetten in iets dat niet meer leeft buiten mij.
En ergens onderweg en onverwachts gebeurt dit: niet dat de pijn plots weg is maar dat ik niet meer stop met leven omdat het pijn doet. En nog een moeilijke! Hoe blijf je zacht in zo’n proces? Mijn inziens, niet door sterk te zijn, niet door positief te denken. Maar door jezelf niet te veroordelen. Zachtheid is niet dat het minder pijn doet. Zachtheid is dat je jezelf niet verlaat in die pijn.
Misschien belangrijk maar wat voor mij, langzaam, blijkt te werken, in het echte leven is: Geen theorie. Maar kleine dingen wanneer het moeilijk wordt: Ik ga wandelen, ook al heb ik geen zin. Ik spreek met iemand die blijft zonder te moeten oplossen. Ik schrijf alles uit mijn hoofd, zonder structuur. Ik leg mijn telefoon weg wanneer ik voel dat ik wil checken. Ik kies bewust iets dat wel beweegt in mijn leven. En soms… is het ook gewoon: blijven ademen en de dag doorkomen.
En in dat proces zie je wie er blijft. Mijn inner-circle. Niet omdat ze het begrijpen. Maar omdat ze blijven staan. En ja… daar zit ook een dier in. Lola. Niet mijn fundament. Dat ben ik zelf. Maar wel mijn licht, in momenten die donker zijn. En misschien is dat wel wat ik aan het leren ben: dat ik mezelf moet dragen, dat ik het fundament ben van mijn leven en dat ik tegelijk licht mag toelaten.
Ik zit er middenin: Ik rouw, Ik denk, Ik voel. Maar ik blijf bewegen. Want je hoeft niet te wachten tot het geen pijn meer doet, om verder te gaan. Je hoeft, hoe moeilijk ook, alleen te stoppen, met blijven vasthouden aan wat er niet meer is. Blijf bewegen, met pijn, met zachtheid, met alles wat er is!
En als je ergens zit waar loslaten voelt als een onmogelijke opdracht… weet dan dit: je hoeft het niet perfect te doen, je hoeft het niet te begrijpen, je hoeft alleen niet stil te vallen.En als je voelt dat je blijft hangen tussen vasthouden en verdergaan… Stuur me een bericht.
0 Comments