Mijn verhaal

Er zijn weken waarin je leven er van buitenaf normaal uitziet. Je werkt. Je wandelt. Je maakt plannen. En toch knelt er iets.Niet als drama. Maar als een lichaam dat alert blijft, alsof het nog ergens op wacht.Ik merkte het aan mijn adem. Aan mijn slaap. Aan de tranen die prikten, maar die ik niet toeliet.En toen kwamen de vragen. Is dit mijn ongeduld? Mijn hechting? Ben ik degene die niet kan verdragen dat iets traag groeit?Tot ik begon te begrijpen: niet alles wat traag is, vraagt om geduld. En niet elke onrust betekent dat je moet blijven.Soms is de vraag niet of je te snel gaat maar of je hier groter wordt… of kleiner.

Er zijn momenten waarop woorden tekortschieten. Waarop de adem het enige is wat nog beweegt.Na het verlies van Django, en van al mijn gevallen engelen die door de tijd heen sporen in mij hebben achtergelaten, vond ik een nieuw soort stilte. Geen leegte, maar een zachte ruimte waarin alles wat ooit werd losgelaten nu verder leeft. In mijn adem. In mijn lichaam. In mijn vuur.Deze tekst is geen verhaal. Geen troost. Geen antwoord.Het is een adem, een fluistering van liefde zonder grens.Voor wie ooit iemand verloor en toch nog elke dag ademt.Voor wie voelt dat liefde niet eindigt, maar zich verplaatst.En voor wie opnieuw durft te ademen, zacht en echt.

Ik was altijd de harde werker. De sterke, de loyale, degene die nooit klaagde en altijd doorging. Van buiten leek het kracht, van binnen was het vaak overleven. Presteren gaf me applaus en erkenning, maar het was vluchtig, alsof ik telkens water dronk in een woestijn. Even verlicht, maar nooit verzadigd.Wetenschappers als Martin Seligman, Machteld Huber en Nossrat Peseschkian bevestigen wat ik zelf doorleefde: welzijn gaat veel verder dan prestaties. Het draait om balans tussen hoofd, hart, lichaam en ziel. Om trouw blijven aan jezelf, niet om harder je best te doen. Prestatie kan je tijdelijk overeind houden, maar welzijn brengt je echt thuis.Vandaag weet ik dat welzijn geen luxe is. Het is de bedding die je draagt, de plek waar je adem vindt, de bron die je telkens opnieuw herinnert: je bent al genoeg.In mijn nieuwe blog deel ik mijn weg van prestatie naar welzijn. En in mijn gratis webinar “Herstel & Herinneren” op dinsdag 7 oktober 2025 om 19.30u neem ik je mee in diezelfde beweging: van moeten naar mogen, van uitputting naar bedding.Misschien is dit jouw moment om de lat eindelijk neer te leggen.

Er zijn momenten die voelen als een geboorte. Deze week was dat voor mij zo. Na maanden van schrijven, voelen, wankelen en weer opstaan is het eerste stuk van mijn missie er: Herstel & Herinneren.Ze is digitaal geboren, geen papier, maar pixels en licht die bedding vormen. En toch voelt ze aards, warm, echt. Het proces ernaartoe was niet eenvoudig. In mijn journal schreef ik over twijfel en angst: “Wie ben ik om dit te brengen? Wat als niemand dit ooit wil lezen?” Maar telkens waren er mijn co-creatrices: Lisa, Nouk en Hilde, die bedding boden en woorden gaven die mij opnieuw deden vertrouwen. Samen brachten we dit eerste stuk de wereld in.En nu mag ze groeien. Ik gun haar dat ze precies die mensen aantrekt die op een kruispunt staan. Die voelen:ik ben opgeblust en ik snak naar rust. Die merken: ik leef op automatische piloot en ik wil terug voelen. Die herkennen: ik overleef, maar ik wil weer leven. Die midden in een storm van verwachtingen of verlies staan en fluisteren: het mag anders, het mag zachter.Volgens arts en onderzoeker Machteld Huber is gezondheid niet de afwezigheid van klachten, maar het vermogen om je aan te passen en trouw te blijven aan jezelf. Precies dát is de kern van Herstel & Herinneren.📅 Save the Date: 7 oktober 2025, 19.30u GRATIS webinar.🖋 Inschrijven kan vanaf 22 september 2025 via mijn website.

Co-creatie is geen vrijblijvende brainstorm, maar de bedding waarin echtheid en wetenschap elkaar ontmoeten. In mijn trajecten werk ik met kleine groepen co-creators die niet enkel feedback geven, maar het volledige programma met mini-reisjes thuis doorlopen. Zij brengen hun rauwe waarheid en eigen ervaringen in, ik leg mijn ruwe teksten en oefeningen op tafel. Die wederkerigheid maakt dat het traject niet star of lineair wordt, maar cyclisch, vloeiend en afgestemd op het leven zelf.Ik herinner me hoe een co-creatrice vertelde dat aarden bij haar eerst spanning gaf in plaats van rust. Dat inzicht maakte het programma rijker en herkenbaarder. Niet bedacht in mijn hoofd, maar geboren in de ontmoeting. En precies daarom resoneren deze programma’s. Ze zijn lichter, haalbaar voor mensen die midden in een druk leven staan, zonder extra druk, en toch transformerend omdat ze dat leven net verlichten. Alles gebeurt op ieders eigen tempo, zonder tijdsdruk.Zo ontstaan mijn cycli: in dialoog, in bedding, in beweging. Niet als copy-paste van modellen, maar als levend kompas.