Je blijft doorgaan.
Omdat het nog lukt.
Omdat niemand iets merkt.
Omdat je het zo gewoon bent geworden.
Omdat niemand iets merkt.
Omdat je het zo gewoon bent geworden.
En tegelijk voel je: zo klopt het niet meer.
Niet luid.
Niet dramatisch.
Niet dramatisch.
Maar wel aanwezig.
Je functioneert.
Je doet wat moet.
Je draagt wat er van je verwacht wordt.
Je doet wat moet.
Je draagt wat er van je verwacht wordt.
Van buiten ziet het er vaak nog goed uit.
Maar vanbinnen wordt het stiller.
Zwaarder.
Onrustiger.
Zwaarder.
Onrustiger.
Je denkt meer.
Je voelt minder helder wat je nodig hebt.
Je voelt minder helder wat je nodig hebt.
En dus ga je verder. Zoals je altijd hebt gedaan.
Dit stopt niet vanzelf.
Niet door even rust te nemen.
Niet door te hopen dat het vanzelf weer beter wordt.
Niet door te hopen dat het vanzelf weer beter wordt.
Want zolang je blijft doorgaan, zonder te zien wat er speelt, blijft alles op dezelfde manier draaien.
Alleen met minder energie.
Dit is het moment waarop het nog klein is.
Het moment waarop je nog functioneert.
Maar voelt dat het anders moet.
Maar voelt dat het anders moet.
En net daar gebeurt het vaak niet.
Omdat het nog lukt.
Omdat het nog geen crisis is.
Omdat het nog geen crisis is.
Maar precies daar begint het verschil.
Niet door alles om te gooien.
Wel door te zien.
Waar verlies je energie?
Wat draag je dat niet meer klopt?
Waar ga je over jezelf heen?
Wat draag je dat niet meer klopt?
Waar ga je over jezelf heen?
Zolang dat vaag blijft, verandert er niets.
Helderheid is geen luxe.
Het is een voorwaarde om te bewegen.
Het is een voorwaarde om te bewegen.
Je hoeft het niet ineens anders te doen. Maar je kan wel beginnen met eerlijk kijken.
Voel je dat dit over jou gaat?
Start hier gratis met de mini-scan: Start gratis mini-scan
0 Comments