Past jouw leven nog bij jou?

Je kent het wel, van die vragen die niet ineens binnenkomen, maar eerst ergens onderhuids beginnen te sluimeren en dan op de meest onvoorziene momenten naar boven komen. Terwijl je aan het rijden bent, op een terras zit of midden in een gesprek jezelf weer hoort zeggen dat het wel gaat.

En toch voel je ergens vanbinnen: ja, maar gaat het eigenlijk wel?

Je leven loopt zijn gangetje. Je werkt, zorgt, plant, antwoordt, regelt, helpt, denkt vooruit en probeert ondertussen ook nog een beetje goed voor jezelf te zorgen. Van buitenaf lijkt het alsof je een bijna ‘perfect’ leven leidt, maar onder je huid voel je de wrijving. Een moeheid die dieper zit dan “druk”. Het gevoel dat je ergens in je leven niet meer helemaal past.

Ik zie dit veel bij mensen in mijn trajecten.

Ze komen zelden binnen met één mooie, afgeronde vraag. Veel vaker zeggen ze iets als: “Ik weet niet goed wat ik wil”, “Ik ben mezelf precies kwijt”, “Mijn werk klopt niet meer, maar ik weet ook niet wat dan wel” of gewoon: “Ik voel dat het zo niet verder kan.” En terwijl ze dat vertellen, hoor ik vaak hoeveel ze al geprobeerd hebben.

Want zo zijn de meeste mensen die bij mij komen: plichtsbewust, verantwoordelijk en sterk in blijven doorgaan. Alleen is de vraag voor wie ze al die verantwoordelijkheid blijven dragen. Voor zichzelf ligt de lat meestal onwaarschijnlijk hoog.

Dus proberen ze de klassieke dingen. Rust nemen, al blijft dat woord vaak iets vreemd, want wat is rust wanneer je hoofd blijft draaien?Wandelen, omdat bewegen goed is. Een boek lezen, terwijl je na drie bladzijden merkt dat je gedachten alweer ergens anders zitten. Praten met een vriendin, opnieuw goede voornemens maken, nog wat beter plannen en jezelf wijsmaken dat het binnenkort wel rustiger wordt.

Maar nu komt de realiteit: het wordt niet vanzelf rustiger wanneer het leven dat je probeert te dragen hetzelfde blijft.

Dat is vaak het punt waarop er iets begint te schuiven. Je beseft dat je leven veranderd is, terwijl jij nog probeert te functioneren alsof alles hetzelfde is gebleven. Dat kan gaan over een relatie die al lang niet meer klopt, een job die ooit paste maar ondertussen voelt als een jas die te klein is geworden, kinderen die hun eigen leven beginnen waardoor jij plots opnieuw naar jezelf moet kijken, een scheiding waardoor alles weer openligt of een faillissement dat niet alleen geld en werk raakt, maar ook trots, identiteit en vertrouwen.

En dan heb ik het nog niet over die kruispunten waar geen groot drama aan vasthangt, maar waar je toch voelt dat een oude versie van jezelf niet meer mee kan. Een nieuwe levensfase waarin je merkt dat je jarenlang hebt gedragen, gezorgd en meebewogen, en nu niet meer goed weet wat jij zelf eigenlijk wil.

Eerlijk, dat is huge.

En spijtig genoeg worden net die superbelangrijke momenten vaak veel te lang kleiner gemaakt. Mensen zeggen tegen zichzelf dat het wel zal beteren, dat iedereen het druk heeft, dat ze gewoon beter moeten plannen of dat anderen het veel moeilijker hebben. Die laatste hoor ik vaak. En telkens denk ik: ja, dat kan allemaal waar zijn. En toch zegt jouw leven op dit moment iets.

De vraag is niet of je genoeg reden hebt om stil te staan. De vraag is of je de moed hebt om te luisteren naar wat je eigenlijk al voelt. Daarom maakte ik de gratis zelftest: Past jouw leven nog bij jou?

Zeker niet om jou in een hokje te zetten. Ik ben allergisch aan hokjes. Ook niet om na acht vragen te doen alsof je hele leven verklaard is, want zo simpel werkt het leven niet. Gelukkig maar. Ik maakte die test omdat mensen vaak taal nodig hebben voor iets dat ze al lang voelen. Dat moment waarop je leest en denkt: “Ah. Daarom voelt dit zo.” Voor mij is dat vaak het begin van beweging.

De test geeft je geen vast etiket. Hij laat vooral zien wat er op dit moment op de voorgrond staat. Waar je te veel draagt, jezelf blijft overslaan of net dat deel waar jouw energie weglekt. Waar je leven misschien niet is meegegroeid met wie jij vandaag bent. Dat hoeft niet meteen opgelost te worden. Het moet eerst zichtbaar worden.

Want wat zichtbaar wordt, kan beginnen bewegen.

Het kan zijn dat je na de zelftest al voelt waar je eerste stap ligt. Het kan ook dat je resultaat iets opent en dat je denkt: ja, dit klopt, maar ik wil dieper kijken. Ik wil weten wat dit bij mij betekent. Ik wil begrijpen wat mijn leven mij op dit moment eigenlijk laat zien. Daarvoor ontwierp ik Jouw Welzijnsanalyse op Maat. En op maat is voor mij geen marketingwoord. Ik meen dat letterlijk.

De vrouw die na een scheiding opnieuw vorm probeert te geven aan haar leven, heeft iets anders nodig dan iemand die na een faillissement opnieuw richting zoekt en intussen nog schaamte, teleurstelling en verlies meedraagt. De persoon die na het lege nest plots geconfronteerd wordt met stilte in huis en stilte in zichzelf, zit op een ander kruispunt dan iemand met een mooie job, een goed loon en een indrukwekkend cv die elke ochtend voelt: ik pas hier niet meer.

Dat zijn totaal verschillende levens. Daar plak je geen standaardadvies op.

Ik geloof ook niet dat mensen vastzitten omdat ze niets weten. Vaak weten en voelen ze juist heel veel. Ze hebben al dagen en nachten nagedacht, gelezen, gepraat en geprobeerd. Alleen ligt alles door elkaar. Hoofd, lichaam, verantwoordelijkheid, loyaliteit, angst, werk, relatie, gezin, verleden en verwachtingen lopen door elkaar heen tot het één grote knoop wordt. En ergens tussen al die stukjes staat een mens die opnieuw wil voelen: wat klopt nog voor mij?

Dat is waar ik instap.

Ik luister, kijk mee en benoem wat ik zie. De ene keer zacht, de andere keer scherper, maar altijd met de bedoeling om helderheid te brengen. Ik ben er niet om iemand te redden. Daar geloof ik niet in. En eerlijk: dat is ook niet gezond.

Mijn rol is richting brengen waar alles door elkaar loopt. Woorden geven aan wat iemand zelf vaak al voelt, maar nog niet helder krijgt. Patronen zichtbaar maken. Daarna kijken we wat er nu kan bewegen. Want inzicht zonder beweging kan ook een mooie schuilplaats worden. Je begrijpt dan steeds beter waarom je doet wat je doet, terwijl er ondertussen weinig verandert in je leven. Dat is niet waar mijn begeleiding voor bedoeld is.

Ik wil dat mensen opnieuw voelen dat ze iets kunnen. In haalbare stappen, met respect voor waar ze staan, maar wel in beweging. Dat kan heel concreet zijn: een gesprek voorbereiden dat al maanden in de lucht hangt, een grens uitspreken zonder jezelf meteen te verontschuldigen, een patroon leren herkennen op het moment dat het gebeurt, stoppen met iets dragen dat niet meer van jou is of eindelijk durven toegeven dat een fase voorbij is.

In mijn trajecten gebeurt dat heel praktisch. We blijven niet hangen in mooie inzichten. We kijken naar je echte leven: je agenda, je werk, je relatie, je energie, je gewoontes, je taal en de momenten waarop je jezelf telkens voorbijloopt. Van daaruit maken we beweging mogelijk.

Op het eerste zicht lijkt die beweging klein, maar klein betekent niet oppervlakkig.

Een vrouw die na een scheiding opnieuw leert kiezen wat zij wil, begint vaak niet met een groot levensplan. Ze begint met voelen hoe ze haar huis opnieuw wil bewonen, hoe haar weekends eruit mogen zien, welke mensen haar energie geven en welke afspraken ze niet meer maakt uit schuldgevoel.
Iemand die na een faillissement opnieuw richting zoekt, heeft meestal niet alleen strategie nodig. Die moet ook opnieuw naar zichzelf kunnen kijken zonder samen te vallen met wat er gebeurd is. Daar zit vaak veel verlies onder. En ook veel kracht die tijdelijk onder het puin ligt.
Bij een nieuwe fase na het lege nest gaat het niet gewoon over “meer tijd voor jezelf”. Dat klinkt mooi, maar die tijd voelt in het begin vaak leeg. Alsof je rol veranderd is en jij nog niet goed weet wie je bent zonder het voortdurende zorgen. Dan begint beweging niet bij een hobby zoeken, maar bij eerlijk voelen wat die stilte zichtbaar maakt.
Bij werkvragen gaat het zelden alleen over een nieuwe functie. Het gaat over identiteit. Over durven erkennen dat je gegroeid bent, dat je andere waarden hebt dan tien jaar geleden en dat wat vroeger veiligheid gaf, je nu benauwt.

Dat vind ik belangrijk.

Mensen denken vaak dat ze pas mogen bewegen wanneer het echt niet meer gaat. Ik denk dat je beter beweegt zodra je voelt dat je leven niet meer helemaal bij jou past. Want blijven waar je jezelf verliest, heeft ook een prijs. Je betaalt met energie, levenslust, je lichaam, afstand tot jezelf of met jaren waarin je wel functioneert, maar niet echt leeft zoals jij diep vanbinnen weet dat het kan.