Thuiskomen in jezelf – Berit Bel – Blogs vol bedding, ritme en waarheid.

Het besef kwam onverwacht, niet aan een tafel vol koffie en gesprekken, maar in de zachtheid van mijn zetel. Mijn inner-circle zit niet in afspraken of etiquette, maar in aanwezigheid. In mensen die blijven wanneer alles stilvalt. In wie mijn bedding is: de veilige ondergrond waarop mijn rivier mag stromen, ook als er rotsblokken zijn. Vrienden, familie, zielsverwanten. Niet iedereen die bloed deelt, deelt bedding. En soms hoort één ziel bij alledrie. Dit blog gaat over dat verschil: tussen wie blijft en wie verdwijnt. Over de onzichtbare maar onmisbare rol van je inner-circle. Over trauma’s, crisis, afscheid en hoe bedding je zacht doet landen. En ja, ook over hoe ik, als coach, die bedding wil zijn. Niet als redder, niet als fixer, maar als stevige aanwezigheid. Zodat jouw rivier ook weer kan stromen. Dit is mijn ode aan de vijf. Aan zij die mij dragen. Aan zij die ik draag.

Er was een tijd waarin ik mezelf enkel waarde gaf als ik iets kon afvinken: een prestatie, een bewijs dat ik het waard was. Zonder dat voelde ik me onzichtbaar. Tot ik mezelf op een ochtend betrapte op een stille overwinning — gewoon omdat ik níét aan het streven was. In deze blog neem ik je mee in mijn shift van perfectionisme naar zelfwaardering. Geen toeters en bellen, maar een zachte revolutie van binnenuit. Over koffie zonder reden. Over kaarten die precies op tijd komen. En over het vieren van wie je bent, zonder dat je iets hoeft te bereiken. Misschien herken jij je er ook in.

Liefde vraagt niet dat je verdwijnt!Het begint niet met een klap.Het begint met een kanteling.Een blik. Een grap. Een stilte.En mijn lichaam dat al onderduikt.Mijn adem die stokt. Mijn schouders die kantelen.Mijn zenuwstelsel in alarm.Maar ik lach. Zoals altijd. Zacht. Vertraagd.Want dat is wat ik leerde:dat liefde iets is wat je moet verdienen.Door stil te zijn. Zacht te blijven. Jezelf niet te veel te maken.Psychologen noemen het fawning.Geen vechten. Geen vluchten. Maar verdwijnen.Je wordt lief. Begripvol. Onzichtbaar. En je overleeft.Tot ik stopte. Deze keer bleef ik.Niet bij hem. Bij mij. Hij zei iets — of niets.En ik sprak. Zacht. Zonder verwijt. Maar helder.De stilte die volgde was luid. Maar ze brak me niet.Want ik stond. Trillend, maar recht.Elke keer dat ik zo’n moment kies, leert mijn lijf:ik ben veilig in mezelf.Ik hoef mezelf niet meer te verlaten voor liefde.Wat ik voel, is niet te veel.Wat ik nodig heb, niet overdreven.En wie ik ben, hoeft niet kleiner te worden om geliefd te zijn.Mijn liefde is geen smeekbede. Ze is een spiegel. Voor wie durft kijken.

Een to-do lijst die verdacht veel leek op een militaire missie.Een tekst die ik vijf keer herschreef en nog steeds niet goed genoeg vond.Een stem in mijn hoofd die fluisterde: "Als het niet perfect is, waarom begin je er dan aan?"Die stem woonde jarenlang bij mij.Hij zat aan tafel bij elk project, elke beslissing, elke relatie.En hij bepaalde mijn ritme: strak, vol, gecontroleerd.Nooit spontaan. Nooit vrij.Wat niemand zag, was de eenzaamheid achter dat perfectionisme.Het stilstaan. Het niet-durven. Het eindeloos twijfelen, ook als anderen zeiden dat het goed was.Ik geloofde het pas als ik het zelf voelde, maar dat gebeurde zelden.Want de lat schoof altijd nét iets verder.Ik stelde projecten uit tot het momentum voorbij was.Ik verstuurde geen mails omdat de slotzin ‘nog niet helemaal juist’ voelde.Ik liet mijn gezicht niet zien op sociale media als het beeld niet scherp genoeg was of de tekst niet briljant klonk.Ik dacht dat ik veilig was zolang ik controle had.Maar precies daarin zat de illusie: er is geen echte veiligheid in beheersing.Controle is geen bedding.Het is een kramp. Een schijnzekerheid die voelt als grip, maar eigenlijk verstijft.En ik zie het overal terug: bij mensen met verantwoordelijkheden, met zorg, met dromen.Ze willen krachtig zijn én zacht blijven, presteren én verbinden, zorgen én stralen.Alsof het allemaal tegelijk moet.Alsof ze pas ‘goed genoeg’ zijn als ze op elk vlak uitblinken.Maar dat beeld is ingeprent. Niet ingeademd.De ommekeer bij mij kwam niet met tromgeroffel.Geen groots moment. Wel een reeks kleine verzetsdaden.Een story posten zonder make-up.Een blog publiceren zonder hem eindeloos te herschrijven.Een vrijdagavond waarop ik mijn to-do lijst negeerde en koos voor Netflix.Niet als vlucht. Maar als keuze. Omdat rust ook ruimte maakt.En langzaam groeide er iets anders: flow.Niet dat vage begrip waar ik ooit mijn wenkbrauwen bij optrok, maar een ervaring van adem, aanwezigheid en mildheid.Flow was de ochtend dat ik stilstond bij de dauw op het gras.Flow was niet méér doen, maar minder vasthouden.Flow was voelen dat ik mag leven, ook als het niet perfect is.Sinds ik dat toelaat, leef ik anders.Niet minder gedreven, maar wel zachter.Niet minder ambitieus, maar wel oprechter.En volgens onderzoek? Creatiever, helderder, veerkrachtiger.Niet omdat ik heb opgegeven. Maar omdat ik ben gaan toelaten. Er zijn. Zonder bewijzen.Dus als je dit leest, vraag ik je dit:Waar hou jij jezelf nog tegen omdat het niet perfect is?En wat zou er gebeuren als je deze week iets doet dat gewoon goed genoeg is?Laat dat de uitnodiging zijn.Geen opdracht. Geen extra to-do.Maar een fluistering van binnenuit.Net luid genoeg om je in beweging te brengen.

Hoe ik leerde opstaan met belemmerende gedachten!Wat als de stemmen in je hoofd niet de waarheid spreken, maar echo's zijn van oude patronen, doorgegeven uit liefde en angst? In deze diep persoonlijke blog neem ik je mee in mijn verhaal over innerlijke stemmen, parentificatie, de onzichtbare kracht van onze ouders en de weg naar heling. Over hoe ik, als dochter van een wolvin en een levensavonturier, leerde opstaan — met belemmerende gedachten in mijn rug, maar niet langer aan het stuur. Over hoe ik kintsugi werd: gebroken, gelijmd, en glanzend in mijn eigen verhaal.