Updates from Berit Bel

Vijfentwintig dagen na de rook.

Sat, 25 Jul 2026 12:07:55 CDT

Op 1 juli begon mijn dag niet als een ramp. Integendeel. Ik was vroeg wakker, helder, fris gewassen, klaar voor de tweede helft van 2026. Lola lag in haar donut naast mij, mijn administratie was bijgewerkt en ons paleisje op de negende verdieping voelde gewoon als thuis.

Nog geen uur later droeg ik Lola door een stinkende muur van pikdonkere rook.

25 dagen na de brand probeer ik woorden te geven aan wat er gebeurde. Niet omdat ik alles al begrijp. Wel omdat stilte soms verkeerd gelezen wordt. Alsof er niets gebeurt. Alsof iemand gewoon even afwezig is. Terwijl mijn leven in brokstukken lag en ik ondertussen probeerde te ademen, te regelen, te overleven.

Dit is geen verhaal over zielig zijn. Dit is een verhaal over rook, angst, toeval, kracht, verlies, hulpdiensten, mijn sister-of-choice, mijn zusje, Lola, Peanut en al die mensen die ineens rond ons gingen staan.

Ik ben moe. Bang. Gedragen. Verdwaald.

Maar levend.

En vandaag is dat het enige eerlijke wat ik kan zeggen.

Past jouw leven nog bij jou?

Sun, 28 Jun 2026 05:06:40 CDT

Er zijn momenten waarop je leven van buitenaf nog klopt, maar jij vanbinnen voelt dat er iets schuurt. In deze blog neem ik je mee in de vraag: past jouw leven nog bij jou? Over blijven doorgaan, kruispunten, oude rollen, nieuwe fases en het moment waarop je voelt dat er beweging nodig is. De gratis zelftest geeft je een eerste woord. Jouw Welzijnsanalyse op Maat helpt je daarna dieper kijken naar wat jouw leven vandaag zichtbaar maakt.

Je moet het gewoon loslaten. Sorry… maar zo werkt het niet.

Sat, 02 May 2026 08:29:41 CDT

Je moet het gewoon loslaten. Sorry… maar zo werkt het niet.

Loslaten is geen knop. Het is wakker worden met iemand in je hoofd die er niet meer is.

Een deel van je weet dat het voorbij is. Een ander deel blijft hopen. En precies daar blijf je hangen. Loslaten is niet geen pijn meer voelen. Niet stoppen met denken. Niet alles begrijpen. Loslaten is stoppen met vechten tegen wat er al is. Stoppen met bewegen naar wat niet meer beweegt. En jezelf blijven dragen terwijl je verder gaat.

Niet perfect.
Niet zonder pijn.
Maar wel in beweging.

Je hoeft niet te wachten tot het geen pijn meer doet om verder te gaan.
Je hoeft alleen te stoppen met blijven vasthouden aan wat er niet meer is.

Je blijft doorgaan, maar voelt dat het niet meer klopt.

Sat, 25 Apr 2026 11:21:00 CDT

Je blijft doorgaan.
Omdat het nog lukt. Omdat niemand iets merkt.

En tegelijk voel je: zo klopt het niet meer.

Niet luid. Niet dramatisch.
Maar wel aanwezig.

Dat is vaak het moment waarop mensen zichzelf beginnen kwijt te raken.
Niet ineens. Maar stukje bij beetje.

Zolang je blijft doorgaan zonder te zien wat er speelt, verandert er niets.
Alleen met minder energie.

In deze blog neem ik je mee naar dat kantelpunt.
En waarom helderheid daar geen luxe is, maar een eerste stap.

Wanneer intensiteit geen bestemming blijkt te zijn.

Fri, 20 Mar 2026 03:36:36 CDT

Sommige relaties eindigen niet met een gesprek, maar met een bericht.

En daarna… stilte.

Geen uitleg. Geen afronding.

Alleen een open einde dat blijft nazinderen.

In deze blog neem ik je mee in een intense ontmoeting die onverwacht stopte, maar nog lang bleef doorwerken.

Niet omdat ze zo lang duurde, maar omdat ze iets raakte dat dieper zat.

Over hoe intensiteit soms verward wordt met verbinding.
Over wat er gebeurt wanneer afsluiting uitblijft.

En over hoe je, stap voor stap, zelf die afronding leert vinden.

Een persoonlijk verhaal over hechting, bewustwording en het verschil tussen voelen en bouwen.

Over hoop, wachten en het moment waarop je lichaam niet meer zwijgt.

Sat, 13 Dec 2025 10:24:00 CDT

Er zijn weken waarin je leven er van buitenaf normaal uitziet. Je werkt. Je wandelt. Je maakt plannen. En toch knelt er iets.

Niet als drama. Maar als een lichaam dat alert blijft, alsof het nog ergens op wacht.

Ik merkte het aan mijn adem. Aan mijn slaap. Aan de tranen die prikten, maar die ik niet toeliet.

En toen kwamen de vragen. Is dit mijn ongeduld? Mijn hechting? Ben ik degene die niet kan verdragen dat iets traag groeit?

Tot ik begon te begrijpen: niet alles wat traag is, vraagt om geduld. En niet elke onrust betekent dat je moet blijven.

Soms is de vraag niet of je te snel gaat maar of je hier groter wordt… of kleiner.